سید احمد میرزاده

 درهفته ی منابع طبیعی در سوگ درخت سیاه بپوشیم 

 درایام درخت کاری و درهفته ی منابع طبیعی درحالی که بزرگان کشور ما در اعمالی نمادین به غرس نهال می پردازند دوستداران محیط زیست با خبری هولناک روبه روشدند: جنگل خرگوش دره نابود شد. شگفت این که این نابودی نه به دست هیزم شکنان غیر قانونی یا براساس فجایع طبیعی و آتش سوزی و از این قبیل که کاملا عامدانه و عالمانه وقانونی صورت گرفت.شهرداری تهران با همکاری وهماهنگی سازمان جنگل ها و مراتع کشور درست در چنین ایامی سه هزار درخت کهنسال و قدیمی را قطع کردند.فعالان محیط زیست و جامعه ی جنگلبانی ایران امسال نیز شرکت دربرنامه ها ی هفته ی منابع طبیعی را تحریم و اعلام کردند که "هفته ی منابع طبیعی چیزی یک نمایش تبلیغاتی برای مدیران نیست و درحالی که درایام هفته ی منابع طبیعی هزاران درخت قطع می شوند مراسم روزدرختکاری را می توان خودنمایی مدیرانی استنباط کرد که کوچک ترین حرمتی برای جنگل و منابع طبیعی قائل نیستند." 

 درسال 84نیز شهرداری تهران 8800،اصله درخت جنگل لویزان را قطع کرد. متاسفانه این اقدامات به همین دو مورد ختم نمی شود.جنگل ها وباغهای قدیمی و ....همه روزه با مجوز رسمی دولتی در سراسر کشور تخریب می شوند .تا ساختمانهای غول پیکر و اتوبانهاو ...ساخته شوند.

چند سال پیش که یکی از بستگان من تازه خانه ای درشمال شهر تهران (حوالی نیاوران) خریده بودند تمام آن منظقه پراز باغ های زیبا و سرسبز بود.اینک تمام این منطقه تبدیل به برجهای غول آسا شده است.بربخش خصوصی ملامتی نیست.اما وقتی فهمیدم درختهای خیابان نیاوران به دستورشهرداروقت تهران  قطع شده بسیار اندوهگین شدم.و...امروز هم همشهری عزیز ما سردار قالیباف گویی درختان را سربازان دشمن فرض کرده و به مبارزه با درختان برخاسته است .  در روزگار مدیریت او دو جنگل درتهران نابود شده است. 

     دراین میان کاشتن نهالی از سوی رئیس جمهور و تشویق هایی این چنینی چه معنی دارد؟ وقتی ما جنگلی را ویران می کنیم دیگر کاشتن یک نهال چه اهمیتی دارد ؟درکشوری که از سرانه ی بسیار اندک فضای سبز برخوردار است نابودی جنگل یک فاجعه ی  بزرگ ملی است. به کجا می رویم ؟

   پیامبر اسلام درجنگ ها نیز  قطع درختان را ممنوع ساخته بود. 

درسوگ درخت ،‌به سوگ می نشینیم.آیندگان سکوت ما را نخواهند بخشید.فریاد کنیم.

 داشت درزیر لب شعر می خواند

 شاد و خوشحال

 باتبر ضربه می زد پیاپی

بر تن تکدرخت کهنسال

شعرش این بود :

"هردرختی که بی میوه باشد

 باید از چوب آن آتش افروخت "

کاش یک لحظه یادش می آمد

یار دیرین انسان درخت است

 آن که درظهر داغ بیابان

خسته را می دهد جان ،

درخت است

ای که گفتی

"هر درختی که بی میوه باشد "

بهترین میوه ی هردرختی

سایه ی خرم آن درخت است .   

نوشته شده در یکشنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸٦ساعت ٩:٠٤ ‎ب.ظ توسط سید احمد میرزاده نظرات () |

Design By : Night Melody